152 Gün

152 Gün, bir bakışta başlayan ve hayatın anlamını değiştiren bir aşkı anlatan kısa bir roman. Fatih Duman, "Fadime'yi işte ilk kez o gün gördüm. Sanki ilk kez güneşi, yıldızı, ayı görmüşüm gibi" diyerek aşkın ilk anını çarpıcı bir imgeyle anlatıyor. Duman, gönlüne giren bir kuşun çıkmak için çırpındığını, bu çırpınış yüzünden yerinde duramadığını anlatıyor. Bu andan sonra kahraman, Fadime'nin olduğu yerden hiç ayrılmak istemiyor. Yazarın felsefesi çarpıcı: bu dünyada nasipli olanlar, doğduğu ya da doyduğu yerde değil, sevdiğinin olduğu yerde ölenlerdir. Bu bakış açısı, aşkı coğrafyadan daha güçlü bir bağ olarak sunuyor. Duman, kendine kurduğu bir dünyayı kitapların arasına sakladığını anlatıyor. Bu dünyada sadece sevdikleri var, kötü olanı içeri almıyor, hatta duvarlar örüyor. Ama bu kapılar okura, yani "kâri"ye açık. 112 sayfalık bu roman, ilk görüşte başlayan bir aşkı, sevgiliye adanmış bir dünya kurmanın şiirsel anlatımını merak eden okurlar için yazılmış.