Çözümsüz

“Herkes uyur, bir karanlık uyanıktır, bir sen… Öyle hisseder­sin, uzaksan yaşama sevincinden. Herkes mutludur, bir sen mut­suzsundur, bir sen… Öyle hissedersin, ayrılmışsan sevdiğinden. Biter baharın neşeli pozları, hazları… Kırılır yaşam salıncağın, düşer toprağa ümit kırıntıları. Bedenin boşlukta asılı kalır, tut­maya çalışırsın boşlukları. Kayıp gider boşluklarda ömrünün geri kalanı… Bir sen varsındır ölen, bir sen…”