Özler İnsan Kendini

Kaçsak gidecek yerimiz yok.Kendi kendimizin tutsağıyız.Ayaklanmış duygularımızın birbiriyle vuruştuğubir savaş var içimizde.Bir yağmurla...Yağmur sonrası topraktan gelen o büyülüKokularla…Açan güneşle...Bir gülümsemeyle...Bir gözyaşıyla başlayan, hatta çoğu zamansebep aramayan başlamak için...Bir savaş var içimizde.Birbiriyle çelişen birçok duygu, birçok istekbirbiriyle dövüşüyor.Bir yanımıza sahip çıktığımızda diğer yanımızaihanet ettiğimiz bir savaş,Balkondan yağmura bakıyorum.İhanetsiz yaratılmayacak bir hayatın yükünü taşıyabilecek kadar güçlü müyüz diye, içimden geçiriyorum...Ve kendi kendime soruyorum: Ben acaba hangi yanıma ihanet ediyorum? Bu, cevabı bilinebilecek bir soru mu? Sonra bunu düşünüyorum... Siz biliyor musunuz hangi yanınıza ihanet ettiğinizi? ihanet nedense başkasına yapıldığında varlığı güçlenen bir kelime gibi... Oysa insanın kendine ihaneti en büyük günah sayılmalı... ihanet insanın kendine yaptığında affedilmeyecek bir suç olmalı... İnsan kendine ihanet etmemeli.