Kumarbaz

Batışımdan yedi ay önce Ruletenburg'da yaşadıklarımı hatırlıyorum da nasıl bir cüretti o yaptığım! Neyim var neyim yoksa rulet masasında bırakıp kalkmıştım o gün. Binadan çıkarken yelek cebimin dibine sıkışmış bir gulden bulmuştum. "Güzel," demiştim. "Hiç olmazsa yiyecek paramız var!" Ancak yüz adım kadar gittikten sonra ilerlemekten vazgeçerek döndüm, kalan o son guldeni de "manque"a koydum. (Önceki defa da "manque"da kazanmıştım.) İnsan ülkesinden ve dostlarından uzakta, o günkü yiyeceğini düşünmeden son guldenini masaya bırakınca gerçekten tuhaf bir duygu hissediyor. Kazanmıştım! Yirmi dakika sonra istasyondan çıkarken cebimde yüz yetmiş gulden vardı. Gerçekten böyle olmuştu. Son bir gulden bile insan için ne büyük bir önem taşıyabiliyor! Ya o gün cesaretimi kaybedip irademi kullanmasaydım? Evet, yarın! Yarın her şey sona erecek!