Kazaklar

Olenin, Kazak delikanlısının neşeli yüzüne bakarak: – Aslan gibi delikanlı! diye düşündü. Sonra Maryana'yı, bahçe kapısının öbür yanından işittiği öpücük sesini hatırladı. Lukaşka'ya karşı bir şefkat duydu, tahsilsiz olduğu için ona acıdı. Bu ne saçma şeydir! Ne budalalıktır! diye düşünüyordu. Bir adam birini öldürsün, sonra sanki dünyada en iyi şeyi yapmış gibi sevinçli, mutlu olsun. Bunda sevinilecek hiçbir şey olmadığını anlamıyor mu? Mutluluğun öldürmekte değil, fedakârlık etmekte olduğunu hissetmiyor mu?