İnsan Evine Kaybedince Döner

Huzursuz bir ruh ile uzun yıllardır edebiyatın, kitabın ve bu dünyada kalıcılıkadına bir şeyler yapmaya çalışan insanların arasında olmakiçin bir iz bırakmaya gayret ediyorum. “Bak anlatıyorum al filmyap” diyenler, “bizim de sesimiz ol” diyenler ya da ses olmamgerektiğini düşündüğüm her zümre için, her insan için bir şeylerkaralamak ile mükellef olduğum gerçeği ‘vicdani’ tarafımabaktığım zaman bariz bir şekilde ortada. Beni rahat bırakmayankelimelerden, cümlelerden ve hikâyelerden kurtulmaya çalışıyorum.Etimle, kemiğimle, acımla, tütünümle, gördüklerim ve düşündüklerimile yine buradayım. Size “mutlu olmanın 100 yolu”gibi fayda sağlamayacak ya da fayda sağlayacağına inanmadığımyöntemler sunmayacağım. Beni, gecenin üçünü otuz geçerkenuykudan uyandıran sebep her ne ise ona değinmek için yazıyorum.Hiç beni ilgilendirmediği halde, sanki bütün bu olanlarbenim hayatımdan geçmişçesine beni rahatsız eden şeylere dokunmakiçin yazıyorum. Bana dokunan şeylerin, size de dokunmasıiçindir bütün çabam. Bir cümle bir insanı esir alır mı? Diyesormayın. Yazmazsanız alır. Artık almasın diye yazıyorum.