Denizi Açan Kapı

Muzaffer Ceylan yüzünde çetrefil düşüncelerle uyuyamazsınüstelik orda tam üç parçaya bölerek kendinibir ölünün dünyadan iniltilerle çekilmişdomur bedeniyle uzanırsın kirli döşeklerebilek gücüyle kapanmaz hataların kepengiçünkü böğrüne bıçak vurulmuş hırıltılı günlerintortuları vardır kanından paslı çivi söktüğünhınç artığı gecelerden ve geçmişten kalmatavan duvarları vardır sonra göğü örtenmetre kareye vurulmuştur üstelikhesabı orda yeryüzünün çarçabuktur neşe ve peşinden kalıcı bir buğuyayılır adımlarını sayarak sendelediğin alanlaraçok zaman iyot kokusuyla yıkadığın saçlarıntürkü ürküten kibirli tafralarla çekiştirilirsoyut bir süt ağacını her gün alnacına alarakgöz yuvalarında acele süzülürken serçe sürülerikucağında dağınık bir aile albümüyle ordaözlediğin olur ahşap kapı seslerini ve sardunyalarıbaşka türlü bir cezadır kaba insanlarasenin dölekliğin biraz böyledir işte kayıt altında yaşamakyahut yaşayamamak bir nefretin döküntüsünüköklerinden kavrayıp gecikmiş bir yolculuğun