Değirmenimden Mektuplar

19.  yüzyılın  sonunda  Fransız  edebiyatı “yüzyıl sonu” atmosferini yansıtır. Anormal, hastalıklı  olana  eğilim;  olağanüstü  uyarımlara,  algılara  kendini  açma;  kusurlu  olana ilgi  duyma;  kısacası  “romantizmin”  edebiyatına bir geri dönüş söz konusudur. Fransa’nın sanayileşmiş kuzeyi ile kırsal güneyi arasındaki gerilimde kendine uygun konular arayan, Paris hayatıyla ilgili ahlaksal romanları  Balzac  ve  Zola’nın  gölgesinde  kalan Daudet, Değirmenimden Mektuplar’da taşra dünyasında “eski yaşam biçiminin yeniye direnen izlerini sürerken”, kalemini bir ressamın fırçası gibi kullanıyor. Bu tablonun konturları yumuşak; sanatçının algıları, en ince ses, renk titreşimlerine ve ruh çalkantılarına duyarlı.  Yer  yer  fabl  tekniğinin  kullanıldığı, kıssadan  hisselerin  çıkartıldığı,  artık  işlevini yitirmiş (sanayiye yenik düşmüş) bir “un değirmeninde üretilmiş” masal tadındaki bu eser, taşranın modernleşme sancıları çekti-ği ülkemizde ayrı bir önem taşıyor olmalı.