Anneme Selam Söyleyin Kuşlar / Babişli Günlüklerim

Mutlu yaşantılarının içinden sonsuzluğa kanat açan biricik annesinin yokluğunu babasıyladolduran kahramanımız, daha küçük yaştan başlayarak yaşamından notlar düşüyor günlüklerine.Yazarın sıcacık kaleminden duyarlılıklar yaratan bir akışla yürüyen Anneme Selam Söyleyin Kuşlar’ı okurken birgünlük edinme ve yazma isteği duyacaksınız…“Geceydi. Lavaboya kalkmıştım. Baktım, mutfağın ışığı yanıyordu. Açık unutmuş olmalıyız, diye düşünüp gittiğimdebabiş yemek masasının kenarına ilişmiş, fotoğraf albümüne bakıyordu. Gözleri nemliydi, kıpkırmızıydı. Konuşmadık hiç. Kollarını açtı. Sarıldık. Kocaman kız oldum ama yine de oturdum babişin kucağına. Birlikte baktık fotoğraflara.Karların içerisinde yan yana, birbirlerine sarılmışlar… Ağaçların yaprakları sapsarı, yine yan yanalar… Sonra gelinle damat fotoğrafları… Eski bir beyaz arabanın önündeler… Şimdi o arabalar ortalıkta yok. Sonra minik bir bebiş…Beeen!.. Yürümeye ilk başladığım günlerden beri babamla yol boyu yürürüz. Elimden tutarken babambana doğru biraz eğilirdi. Elimi bıraktı zamanla, tek başıma yürüdüm; ama o hep yanımdaydı…”