Yaslı Ada

Pencereden baktığımda gözlerime inanamadım: Evin, yani apartmanın tam karşısında bir tank mevzilenmiş ve topunun namlusunu bizim pencerelere göre ayarlıyor.İki üstü açık Cemse, üzerlerinde projektörler evimizi aydınlatıyorlar. Sabaha karşı saat 3-3.10 civarıydı, etraf gündüz gibi oldu. Bir Cemse üzerinde bir top, o da izim pencerelere göre namlusunu ayarlıyor. Ayrıca iki Cemse dolusu, tam teçhizatlı asker Cemselerin önünde pozisyon almak üzere düzenleniyor. Gelen bazı bağrışmalardan apartmanın arkasını çevirmekte olduklarını anlıyoruz. Nişantaşı Valikonağı Caddesi'nde Hayat Apartmanı'nın dördüncü katı. Sanki arkadan babam kaçacak veya silahlı muhafızlar arka tarafta gizlenmiş vs gibi. Gördüklerim karşısında tam manasıyla şoke olmuştum. Anımsadığım, büyük bir korku, sıkıntı. Kalbimin atışlarını şakaklarımda duyuyordum. Boğazım sıkılacak gibi oluyordu. Evi uçuracaklar gibi bir hisse kapılmıştım. Askerlerimiz, Mehmetçikler gelse de bizi kurtarsalar, diyordum. Bunlar bizim askerlerimiz olamaz. 12 yaşındaki kafamla bunları düşünüyordum. Belki o anda, Sıkıyönetim Karargahında Sayın İhtilalci Numan Esin keyifle çayını yudumluyor, gelişmeleri tatlı bir heyecanla takip ediyordu. Devletin parasıyla alınmış silahlar hükümete ve yakınlarına, onları seven, seçen Türk halkına mı çevirilmeliydi? Kendine göre gerçekleri vardı. O haklıydı, bunlar yapılmalıydı. Güç ondaydı..