Ah Minyatürleri

Yaşar Bedri, ‘zamanın acıtarak’, ama gene de ‘bir  ima’ gibi gelip geçtiği bi ‘zaman’da yazıyor şiirlerini, ‘Alıngan sözleri yaka cebinde’ taşıyor.‘Güz alışkanlığı’ olan bir şair o;-Melali’ kendine sonsuz yolculuk olarak yaşıyor.Ve Mevlana ile başlayıp Yunus Emre ile bitiriyor kitabını.Hiç biter mi? Şiir, o sonsuz yolculuk!Şiirini hiç durmadan; ‘duyarlık’ tan ‘gelenek’ e, ‘söz’ den ‘lirizm’ e taşıyan bir-şiir yazgılısının kalbi daima uçurumlara, uçurum yolculuklarına açılır.Yaşar Bedri, bu uçurumun Sysypos’udur.Sözleri o başdöndürücü, sonu olmayan, dipsiz uçurumlarda açar.Şiirleri hem yaralıdır hem yaralar.Yaşar Bedri, Baudelaire gibi söylersem, ‘kardeşim, benzerim’ işte.O;hem yaralı olanı, hem de  yaralayıcı olan’ın şiirini yazıyor.Bu şiirin sesi, elbette, ‘Âh? Olacaktır, -evet,sadece ‘Âh…!’Aslında,hepimiz bir ‘âh!’olmak için var değil miyiz? HİLMİ YAVUZ