Yalnızlık

Çok erken yaşlarda şiir yazmaya başlayan Lermontov, öncelikle Byron'un izinden gider. Çocukluğunda yaşadığı ailevi anlaşmazlıklar, annesinin erken ölümü, yalnızlık, Kafkas doğası, aşk, dostluk, sürgün, toplumsal yaşam biçimi ve dalgalanmalar, alaycı yaklaşımlar Lermontov'un lirik şiirlerinin ana temasını oluşturur. Coşku ve ritm dolu bu şiirler, XIX. yüzyıl Rus edebiyatının en duygu yüklü ve güzel dizelerini oluşturmakta ve bugün de güncelliklerini yitirmeden severek okunmaktadır. Şahin duyarak yazdıkları ve yaşadıkları arasındaki paralellik, bize bir şairin derin duygularını olduğu kadar bir dönemi de tanıtması açısından ilginçtir.Ne denli ürkünç, sürüklemek tek başına Yaşamın ağır zincirlerini; Neşe paylaşmaya hazır herkes, Kimse paylaşmak istemez kederi.Yalnızım burada göklerin çarı gibi; Acılar yığılı yüreğimde, Boyun eğerek yılların kadere, Görüyorum, bir düş gibi geçişin.Fakat yeniden geliyor yıllar; Parıldayarak eski hayallerle; Yalnız bir tabut görüyorum bekleyen Öyleyse artık yaşamak neden?Hiç kimse üzülmeyecek Ve, eminim ki insanlar Doğumumdan daha çok Ölümüme sevinecek.