Sanattan Hakikate: Heidegger, Van Gogh, Schapiro, Derrida

Kendini doğrudan dile getirmeyen ve söze açmayan bir sanat yapıtı ile karşılaşıldığında, bir sanat yapıtı karşısında  kişinin  tüm  varoluşunu  etkileyen  ve  dilinin  tutulmasına,  aklının  dumura  uğramasına  neden olan şey nedir? Bir sanat yapıtının sanatsal olmasının anlamı nedir? Sanat yapıtının bir ontolojisinden söz edilebilir  mi?  Sanat  ve  sanat  yapıtı  üzerinden  Varlığa,  Varlığın  hakikatine  ulaşmak,  hakikati  görünür kılmak olanaklı mıdır? Sorular ve sorunlar sonsuzca çoğaltılabilir. Sanat ve estetik kuramları tüm bu soru ve soruların sınırına gelir, sınırında dururlar; çünkü aslında hepsinin sorguladığı şeyin özü bu sınırın diğer tarafında bulunur. Bu durum kuramların bir başarısızlığı değildir, tam tersine yeni bir yol için bu sınırdan öteki tarafa olanaklı bir bakışı gerçekleştirmenin olanağına doğru çekilirler. Burada şimdi sunulan çalışma da bir yanıyla böyle bir olanağı, yolu kurmayı, sınırı geçip gitmeyi, olmazsa da sınırı genişletmeyi amaçlamaktadır. Van Gogh, Heidegger, Schapiro ve Derrida’nın düşünceleri temele alınarak sanat, sanatçı, sanat yapıtı, güzel, varlık ve hakikat ilişkileri bağlamı temelinde yapılan bu çalışma; bir  metnin,  bir  sanat  metninin,  bir  felsefe  metninin  nasıl  olup  da  birden  fazla  düşünür  tarafından birbirlerinden  farklı bir biçimde okunabileceğini  bir hermeneutik destruktion/déconstruction  temelinde okuyarak ortaya koymayı ve yeni okumalara yol açmayı denemektedir.