Arkaik Yunan'da Adlandırma ve Hakikat

Dil, düşüncenin eviyse şayet, deyiş yerindeyse, adlar da tuğlalarıdır. İnsan kendi duvar örme ustalığına okadar  güvenemez  aslında;  ama  derme  çatma  da  olsa  tuğlaları  dizmekten  vazgeçemez.  Her  seferindetanımlamak, beklentilerimizi ifade etmek, yüceltmek ya  da yermek için adlandırırız, hatta yeniden adlandırırız.  Yeni  doğmuş  bir  bebeğe  adını  koyarken,  yakın  arkadaşımıza  lakap  takarken,  namlı  bir  sokağın adını değiştirirken, kökensel bir adlandırma itkisinin varisleri olarak davranırız.Bu kökensel miras, medeniyetler ötesi bir bakış açısıyla Arkaik Yunan'a kadar geri götürülebilir. Yunan şairi, düşünürü, sokaktaki insanı, dönemin meskûn dünyasına yayılan kendi toplumsal yaşamını yansıtan bir evrensel dil oluşturmak adına çocuğunu, sokağını, icat ettiği aleti, yarattığı eseri, kutsal ve dünyeviolanı, kısacası her şeyi adlandırırdı. Öte yandan, Yunan'ın her yerinde iz bırakan “rekabet” (agôn) kültürübağlamında bu adlandırma yönelimi özel bir tarz kazanmıştır. Yunan şairi galip gelen kişiyi “övmek” içinözel bir düzenek olarak adlardan yararlanırdı. Pindaros bu düzeneği şiirsel bir hakikati inşa etmek adınaustalıkla kullanmış; Platon gibi, Pindaros'un dizeleriyle büyüyen çocuklar ise bu hakikatin adlarla bağlantısını  Kratylos  diyaloğunda  yeniden  masaya  yatırmıştır.  Bugün  hâlâ  dizmeye  çalıştığımız  tuğlalarınbüyüsüne kapılıyorsak, kulağımızda kalan şairin sesinin etkisi altındayız demekti