Torino’nun Yirmi Günü Yüzyıl Sonu Soruşturması

“Biz otantik, insanların gerçek ruhunu yansıtan, kısacası, sahiden halka ait konular sayılabilecek gerçek belgelerin arayışındayız... Daha önce hiç, bir günlük, bir otobiyografi, seni rahatsız eden birkaç problemi yazmamış olabilir misin?... Seni okuyacak ve senin problemlerinle ilgilenecek birisini kesin bulacaksın... Onu seninle tanıştıracağız ve arkadaş olacaksınız, kendinizi daha özgür hissedeceksiniz. Bugün iletişim kurmanın oldukça zorlaştığını göz önünde bulundurursak, burada yaptığımız önemli bir şey.” Her şey “Kütüphane”yle başladı. Ne kitap ne de gazete,yalnızca otantik itirafların toplandığı bu mekanda herkesbirbirinin en korkunç en sahici, filtrelenmemiş ham gerçekliğini okumaya başlar. Şehrin sapkınları, meczupları,içinde fırtınalar kopan normal görünümlü insanları vesonunda tüm şehir birbirinin anonim sırlarına maruzkalmaya başlar. Ve kütüphane yavaş yavaş tüm şehrinyaşamını yoldan çıkarır, önce sirke kokusu, sonra da uykusuzluk başgösterir.İsimsiz bir anlatıcı “Torino’nun Yirmi Günü” olarak bilinenama hakkında hiçbir kaynak olmayan gizemli kitleselpsikozu araştırıyor bu romanda. Yirmi gün boyunca kimsenin uyuyamadığı, uyurgezerleşmiş, cinnet geçiren şehrin mezarlığa döndüğü olayın üzerinden on yıl geçmiştir.Anlatıcının tanıklarla ve sağ kalanlarla başladığı araştırma onu da Kütüphane’nin dehşet sarmalına çeker.İtalya’da 1977’de yayımlanan bu distopya o vakit ilgi görmemişse de 40 yıl sonra tekrar basılmasıyla birden kültstatüsü edindi. İnternet çağı toplumunun kahini olarakgörülen Giorgio de Maria, sosyal medyanın ve iletişimsizliğin uykusunu, dikkatini ve haleti ruhiyesini unufak ettiği yeni dünyamızı ‘Kütüphane’yle resmediyor.“De Maria, Torino’nun Yirmi Günü’nde çağdaş toplumunyalnızlığını, acımasızlığını ve röntgenciliğini onlarca yılöncesinde ve sinir bozucu bir doğrulukla öngörmüştür –akıldan çıkmayan, ürkütücü derecede öngörü sahibi birroman.”Carmen Machado