Soldurmayan İmla

İlmihalbenden sana kalan ilmihalsuskunluk arifesinde devşirdiğim yaz günleribir mirasyedi siluetiyle omzunu ısırıpadına güzel olan ne varsa toplamıştımiplerimi yorgan iğnelerimi toptan eşya derleyenadına çocukluk denen güllerimiher şey suratsızca buluyordu beniyapıtaşlarının altı çizilmiş beni susan ne varsagüzde ne varsa; soluk karanlığımın yapraklarıatardamalarımda devinen basınca bakıncaşaşmaz bir kedi şıklığıyla ne varsaasaletimin onaylandığını görür gibiyimserçelere su verir gibiyimiçim rahat