Budaha

Tren yola çıktıktan kısa bir süre sonra koridorlarda  dolaşmaya başladım. Bir kompartımanın önüne gelince yüreğim daraldı. Nedenini bilmiyorum. İçerde üç genç , ellerinde gitarları  şarkı söylüyor, gülüyor, şakalaşıyordu. Heyecan, coşku içindeydiler. ‘’İşte’’ dedim kendi kendime, ‘’Budaha’  ya doğru yola çıkmış gençler.’’ Tereddüt etmeden, hemen,  tanımadığım o güzel insanların arasına karıştım. Farklı bir kaynaşma sıcaklığı duydum. Bu duygu, bulutun vadiden aşağı doğru akmasına benzer. Pamuksu  beyazlık  yavaşça hareket eden dev bir  yılan gibi kıvrılarak ağaçları örter. Gökyüzünde, yükseklerde,  bir şahin uçar. Sizin durduğunuz yere yakın çatıda  yuva yapmış bir kırlangıç ailesi yavrularına ilk uçma dersini verir. Tüm bulutlar rüzgarla vadiden aşağı  akınca  güneş ortaya çıkar. Parmaklarınıza dokunur, yüreğinizi ısıtır. Yavru  kırlangıçlar çevrenizde uçar, o zaman siz de gençlerle birlikte şarkı söylemeye başlarsınız.  Çevreniz  cıvıldayan  onlarca  kuşla dolar. Hiçbir adım geç değildir. Herşeyin bir zamanı vardır.