Ganiyy-i Muhtefi'nin Meratib-i Tevhid Risalesi

Akl-ı Meâş denilen, beşere has Gündelik Akl'ın en büyük yanılgılarından biri: görünen (zâhirî) gerçeği en son Hakîkat olarak algılayıp onunla yetinmesidir. Aslında Şehâdet Âlemi, Bâtın ile idrâk arasında bir engel ve nefsânî bir vehimden başka bir şey değildir. Bunu idrâk ise ancak Cenâb-ı Hakk'ın büyük bir lûtfu olan Akl-ı Meâd sâyesinde olur. Akl-ı Meâd sâhibi olan Ehl-i İrfân bütün bu Şehâdet Âlemi'nin hiylelerini temyiz eder, görünenin ardındaki Hakîkat'ı vâsıtasız bir şekilde doğrudan doğruya fehm ve idrâk ederler. Bir kimsede Akl-ı Meâd'ın bir nebze olsun tecellî etmesi için Tevhîd Mertebeleri'nin en azından ilme-l yakîn zevk edilmiş olması şarttır.Tevhîd Mertebeleri altıdır...Cem'ül Cem makâmını hazmeden kişi Cenâb-ı Hakk'ın ilâhî lütuflarını kulluk perdesi altında vekarla setreden bir İnsân-ı Kâmil ve bir Mânevî Mürebbi'dir. Böyle bir kişiye erişip de bu niteliğini keşfeden kimse bilmelidir ki önüne çıkmış olan bu fırsat kemâle ermek için hayatının fırsatıdır.Necmettin Şahinler, Ganiyy-i Muhtefî'nin Nefesler'inin 8. Bölümünü oluşturan "Merâtib-i Muhtefî'nin Nefesler'inin 8. Bölümünü oluşturan "Merâtib-i Tevhîd Risâlesi"nin bu yorumuyla irfânî literatüre önemli bir katkıda bulunmaktadır.