Ayrılıkla Yanar Can

AYRILIKLA YANAR CANSen bakmaya yeminli bakışları takarken peşimeÇaresizliğin gürültüsüyle bakardınİçilen kızılcık şerbetinin kalbe akmasıGün ferinin doğduğu sanılan anlardıYasakların biçtiği sarı duvarların gölgesindeBiz çok dolaşacaktık güneşin girdiği sokaklardaSevginin mihrabına adım adım yükselirkenHuzur yarım göründü vaktin darlığındaZaman yıkıp geçti ısınan yürekleriVuslat anlarını çalıp gitti elimizdenİç çekmeler geçerken üzerimizdenÖlmeyecekti kalp ağrımız…İncitmişliği kestirip alsaydık kaderdenYaşatacaktım seniGök gürlemelerin başkaldırdığı anlarda…Teslim olmak varsa bükük yürekteAyrılıkla yanar canZiyanEskiyen Eylülde sevgi adına iseBıçkınlıkBüyük dağların yamaçlarında kalır, saklıSu birikintisi kadar yaşanan mutluluğuAnılara yoldaş yapmak biçilmiş yazıydıAğlarımı salmışken hüzzam gölüneTepinen kalpDur durak bilmezdiKesik vakit ötesindeÖlümsüz yalnızlıkta sevgi yorgunkenBilinmeyenin sonunu bekler, biçareAslındaBilirim kiDarağacına çoktan asılmıştıGülen aynaların baharıBiraz daha yakınlık doğsaydı zamanın gölgesindeBağdaş kuramazdı yürekte ayrılıkÜmit avare boy göstermezdi dağımızdaDeniz karanlığı yıkar alırdıBağrımızda yanan ışığın büyüsüyleAmaMevsim bahar değildi DİLARA…Sevilay ÇARTIK