İptila

Yürüyordum karanlığın üstüneÖzünü izini yitirmiş bir pervaneydimUsanmıştım nesnenin koyu zindanındaKendi tefekküründe soluksuz divaneydimBir güz yaprağıydımKendi aldanmışlığına kıvrılmış yalnızlığımGeçer akçe değilmiş adanmışlığımArdında yarım asrı tutan serüvenOmuzlarımda yarım asırlık yorgunlukBitti mi bilmemYoksa başlar mıydı yenidenYüreğimde belkilerinSankilerle hoyrat sevişmeleriSöyle gönlümSeni kim bu yetim karanlığa bıraktıSöyle gönlümBu kervanın varacağı aşk hangi duraktı *** Tarz bakımından gerek lirizmin gerekse tasavvufun bütün kaynak ve birikimini günümüz Türkçesiyle, engin bir bakış açısı ve harikulade bir duyarlılıkla harmanlayan, yoğuran ve sunan bu değerli kalemin dimağlarda bırakacağı lezzet siz değerli okurlarımızın takdirlerindedir... Evli ve dört çocuk annesi olan değerli yazarımıza “yürek sesinin hiç susmaması” dileklerimizle...