Sadece Köpekler Farkında

Yutkundu, “Bize bir seçenek sunmadılar,” dedi içinden, “Neysek o olduk ve olduğumuz kişi gibi davrandığımız için de dışlandık, aşağılandık ve hatta yargılandık. Kalabalık ve güçlüydü karşımızdaki ordu. Sesimiz yetmedi onlara anlatmaya. Kanunlar değişebilir diyemedik. Nefes alan bir canlının bir diğerinden farkı olmamalı diyemedik,çünkü hiçbirimiz sistemi karşısına alacak kadar güçlü çıkmamıştı; oysa güçlü olamamak bizim seçimimiz değildi ama gaddar olmayı kesinlikle onlar seçmişti.Adaletsizlik tam karşımıza dikilmiş,kocamış, sinsi bir ihtiyar gibi gülümsüyor,müşfik görünerek de aldatmayı başarıyordu birçoğumuzu.Ama ben oradaydım, görüyordum sahteydi!Sistemin maskesini indirecek olsanız katıksız kötülük akardı nursuz suratından.Heyhat, benim gibi görmesini ummuştum bütün bir toplumun,sonunda ise koca bir pişmanlık kaldı avuçlarımda! Umutsuzluğa kapılmıştım.Suyun üzerine çıkmaya çalışmıştım fakat diplerin karanlığına gömülmüş boğuluyordum. Yedi milyar kırk altı milyon kişi, birlikte gömülmüş bir başımıza boğuluyorduk.Medeniyetin altın çağı dedikleri bir yüzyıldı yaşadığımız,insanlık kavramının tamamıyla unutulduğu bir yüzyıl,çürüyorduk.