Sündüs Döşeği

güneş yavrusunu emziren anneydihayat verirdi her bir memesinden sündüs’esündüs dağların orta yerinde çiçekler ülkesiydiballa kesilirdi insanların sözüarı hür gezerkuşlar özgürlük türküleri söylerdihikâyeleri mertlik kokarkızlarının her birine destanlar dizilirdicirit atardı yiğitlik sündüs’ün çimlerinde. . .sürmeli gözlerine gayrısevinç düşmeyeydişafaklarını ve akşam alacalarınıyaban dumanları bürümeyeydikundakları bebesizdöşekleri sündüs’süz olmayaydıgöğüs kafeslerini çatlataneli böğründe anaların feryatlarıne asumana dek yükseleydine de sündüs’teçakallar kurtlar çığırtkanlar uluyaydı