Kısmet İşte

“Ben öyle çok içmem ama içtim mi de içerim! Neden içerim?Hesaplaşmak için. Kiminle? Kaderle. Basit bi laf gibi görünüyo amakaderle hesaplaşamazsan zararlı çıkarsın. ‘Neden?’ diyceksin. Sen yer,içer, yaşar, kazanır, başarır bir hayat kurarsın. Kader de gider, seninadına bütün hayatını kuruşu kuruşuna hesaplar. Gelir masaya pusulayıbırakır. Aaa! Bi bakmışın, elde avuçta hayat kalmamış. Yaşanacak nevarsa kadere borçlanılmış…”Alper Atalan, gündeliği anlatıyor, bir vakanüvis gibi, ta Aziz Nesin’dengelen mizah geleneğini sürdürerek sessiz sedasız şehrin vememleketin nabzını sayıyor. Amcaları, teyzeleri, âşıkları, okeyde çiftegidenleri, kolpacıları, bahtsız duvarları, parçalı bulutları, gele atanlarıkonuşturuyor. “N’oluyoruz lan” diyenleri duyuruyor. Yol da uzun sohbetde. Konuşsak güzelleşeceğiz.Kısmet İşte, iyimser bir hasbihalin, hayat denen meddücezrin kısahikâyeleri… Yine ustaca, yine arkadaşça…