Zira

Köy dediğin köylüye benzer. Köylü de kendine. Birbirine benzeyenher şey gibi benzerinde yok olur. Malûm, köylü kitabın ortasındankonuşur; bu yüzden hep bir hikâyenin ortasında kalır. Bir hikâyeninortasındaysanız, ortada hikâye yoktur elbette. Mürselli Köyü de ikiköyün ve onların hikâyesinin ortasında kaldığı için kendi hikâyesininpeşine düşmüştür, istemeden de olsa...Tarla taşlı, köy hışırtılı, uykusu tatlı, yorganı bitli… Arabaşı çorbası,Hz. Ali’nin çift başlı kılıcı, yaylıma çıkan keklikler, günahlarımızınannesine yazılan şiirler, Heykel’in ora, Posta Caddesi, Bentderesive Terbiyesiz Üsüyün, Bitpazarı’nın tozlu kalabalığı, Saimekadınkonduları… “Ciğerim” diye lafa giren Şükrü Ağbi söyler misin kim okurÇalıkuşu’nu?Ethem Baran, hayat durma noktasına geldiğinde kasabayı, rüzgârlıhayalleri, masalsı fısıltıları, büyük şehrin kenarlarını anlatıyor.Zira, elle tutulur bir tenhalığın hikâyeleri. Ağır ağır konuşan köyler vesokaklarla ilgili. Kederli ıssızlıkla