Önce Hayallerim Öldü Sonra Babam

Bu kitabı neden eline aldın, bilmiyorum. Belki beniYoutube’dan tanıyorsun, belki ilk defa karşılaşıyoruz.Sebebi her ne olursa olsun buradasın. İlk cümleyi okudun.Artık bu anın geri dönüşü yok.İçeride karşılaşacağın hikâyeler, benim hikâyelerim.Daha önce defalarca yaşanan, eşsiz veya benzersizolmayan hikâyeler. Anlatmam lazımdı, çünküanlatmazsam çatlardım.Ben Y kuşağına aitmişim; sen Z, onlar C, öbürleri T…Her neysek, çok yorgun bir geçmişin çocuklarıyız.Bizi kirli geçmişten, kavgalardan, darbelerden korumakiçin renkli dünyaların içine attılar. Sorumsuzuz, dünyaumurumuzda değil diye de bizden nefret ettiler. Ne dünyaumurumuzdaydı, ne de biz dünyanın umurundaydık. Mesele artık kendi meselemizdi. Yaşamak için bir yol bulacaksak bunukendi başımıza yapacaktık. Güven mi? Güven kelimesi çoktanbankalara, sigorta şirketlerine satılmıştı, hem de yokpahasına… İnsana dair birçok kelime çoktan şirketlerinolmuştu. Herkes güvenilmezdi artık, her an sırtımızdanvurulabilirdik. Hem tek başımızayız hem paranoyağız.Sana videolarımda hep dedim ki; “kendi cennetini yarat.”Ben o cennete gidene kadar cehennemden geçtim, iyi ki...Sana kendi hikâyemi olduğu gibi, dürüstçe anlattım;sen de anlat, başkasına değilse bile kendine anlat diye…Anlat ki rahatla, anlat ki tanış kendinle.