Çıkı

İnce bir alayla ağıt tozlu yola düşen Havva anamızın ayak sesince sessiz bir ömür uzantısıyla uzayıp gider ;Havva hatun kaça kaçaEteğini aça açaHavva kaçtı görmedin mi…Havva anamız üç ay bir gün sonra eşeğine binmiş,ardına düşen davar ve inekleriyle mahallemize geldiğinde ilk defa gördüm,kara Ahmet’in ;’oh be !’ diyerek gülümsediğini.Havva anamız. Güzel anamızdı…’