Nisan Aralığı Çıkmaz Sokak

Hüseyin Çiftçi şiiri için bireysel yaşantının ayrıntı zenginliğiyle sezgiyi yakalamaya çalışan bilincin şiiridir diye de tanım geliştirilebilir. Nesnelerin fiziki ve kavramsal varoluşlarının insan eylemlerinde düşlerde ve düşüncelerde kapladığı yeri işaret eden şiirler yazar Hüseyin Çiftçi. Şeylerin biçimi öylesine derince incelenmiş, iç yaşamı öylesine yakalamıştır; her ayrıntı Hüseyin Çiftçi’nin kişisel titreşimiyle felsefi ürkekliklere bulaşmadan şiir oluşturur denebilir. Tuhaf imge dünyası, buruk ve yergici ton ile niteleyebileceğimiz kapalı bir şiir yazar Çiftçi. Kısa ve öz anlatım, yoğunluk ve sezdirimler, Çiftçi’nin özelliği; dilin sinirlerine inerken sözcük ekonomisini kullanır: “balığa sığınan / yosunu emzirir / bazen aşk…” Sözcüğü dönüştürmesi, bu dönüşümün de çözülmeyi ve parçalanmayı içermesi, şairin imgeleri soluklandırdığı anlamına gelir kanımızca. Çağdaş yaşamın endüstriyel çarkını şiirleriyle törpüler. Hüseyin Çiftçi şiirlerinde, dokunuşun izini büyük çeşitlilikle imgeye eviren, her izin bakışına soluk veren yapı vardır. Sınırsız geleceğe, kapsamlı bir felsefi yaklaşımı yansıtarak dizelerini ilerletir.  Pürtüklü yanları, kılçıklı ayrıntıları kayıplardan sonra güzelliğe dönüştürür. Uzak çağrışımlara dayalı kapalı imgeler yalın söyleyişin içinden verilir. Zengin imaj dünyasının içerisinden çağ eleştirisi gerçekleştirilir. İnsan-varlık içerisindeki konumunu araştıran, giderek hikmete yönelen tutum içerisindedir Hüseyin Çiftçi. Şaşırtıcı metaforlar, gerçeküstücü imajlar… Alışılmamış bağdaşımların doğurduğu yığınlarca imaj…