Halûk’un Defteri

Oğlu Halûk’un dünyaya gelişi ve II. Meşrutiyet’in ilânı, Edebiyat-ı Cedîde’nin öncü şairi Tevfik Fikret’in üzerindeki karamsarlığı dağıtır, onun Meşrutiyet’ten önce kapandığı Aşiyan’dan çıkıp tekrar hayata karışmasını, geleceğe ümitle bakmasını sağlar.“Ferdâ senin; senin bu teceddüd, bu inkılâb...Her şey senin değil mi ki zâten?.. Sen, ey şebâb,Ey çehre-i behîc-i ümîd, işte ma’kesinKarşında: bir semâ-yı seher, saf ü bî-sehâb,Âgûş-i lerze-dârı açık, bekliyor... Şitâb!Ey fecr-i hande-zâd-ı hayât, işte herkesinEnzârı sende; sen ki hayâtın ümîdisin,Alnında bir sitâre-i nev, yok, bir âf-tâb,Âfâka doğ, önünde şu mâzî-i pür-mihenSönsün müebbeden.”