Mehtabı Yalnız Seyreden Kadına Mektup

Romantizm öldü mü?“Belki şu an gecenin karanlığını deliyordur gözlerinPencerenin önünde otururkenElinde bir bardak çay…”Belki de ölmemiştir!“Miş’li geçmiş zamanlarınÜçüncü tekil şahıs’ıyımGelecek zamanların hikayesi alemimde yaşarım…”derken, belki de okuyucunun duyguları dile geliyor.“Gözlerim gözlerine dalarkenVe ellerimdeyken karanfil kokulu ellerinBen böyle ayrılığı hiç düşünmemiştim…”Kim düşünür ki?“Kelimeler arasında kaybolmaya yüz tuttumKimi kazındı zihnime, kimin’ o an unuttumKelimeler satır satır okunan kelimelerİlmek  ilmek, düğüm düğüm dokunan kelimeler…”Kelimeler değil mi satır aralarındaki aynalarımız?“Bu hikaye bir kadını anlatırBir kadın dünyayı.Tanrıdan gayrı kainattaBir tek, kadın yaratır.Bu hikayeÖyle bir kadını anlatır…”Bu kitap ise iflah olmaz romantiklerin duygularına tercüman olmaktan başka bir gaye taşımaz kendince…Şiir, hayatımızın vazgeçilmezleri arasında, var olduğumuz günden beri. Hatta yazının bulunuşuna dek şiirle aktarılmış insanlık tarihi kulaktan kulağa, destanlarla, söylencelerle. Bu yüzden özleriz şiiri, belki de farkına bile varmasak da, kulağımıza gelen bir mısra ile ortaya çıkar özlemimiz. Şiir, gençlik yıllarındaki “aşk”larımızdır, dertlerimize tercüman olan “ah”larımızdır, çoşkun duygularımızın dile geldiği “şarkı”larımızdır kimi zaman, kimi zaman kederlerimizi döktüğümüz “ağıt”larımızdır, şiir “hayat”ımızdır kısaca.Kültür ve Turizm Bakanlığı, Somut Olmayan Kültürel Miras Listesi’nde yer alan Halk Şairi Hakan Karcı’nın kaleminden dökülen dizeler şiire olan özlemimizi de giderecek aynı zamanda.Hakikaten, şiiri özlemedik mi?!