Hüzün Kaydı
Mademki yolculuğumuz diyalektiğinin insafına kalmış,
al kendimi getirdim sana…bak!.. İçimde hala
tutunamıyor kimse… eskitiyorum tüm doğruları…
Sinemde karışıyor madde ve mana… evrensel
yalnızlıkta, ahlaksızlığın boyutu; Aşk’sız ve ilhamsız
kalmaktı… dimağlara dolduramadığımız boşlukta, iki
sözcük tek seste yer alırken, gülmekle ağlamak
aynı(mı)?...