Belki

gittiyağmurlar terk ederken şehriebemkuşağı coşkuyu da koyup kalbinekalbiyle bir aşka kafiyelendien hovarda geceydi içimizdesonra milat kadar sonratakvim yaprakları bir bir dökülürken bir eski zamandaçakıl taşlarını sayıyorduk sevgiliyle göz gözebeni kör kuyuya attı bir deliböyle başladı işte bu mesnevi