Abduk

“Handan, Abduk’un yanına oturup elini tuttu. Onun gözünden bakmaya, hissetmeye çalıştı. Aile üyeleri de yan yana oturup neredeyse nefes bile almadan, güneş ışıkları tamamen tepelerin ardından kaybolana kadar baktılar. Çam ağaçlarının kokusu, ılık esen rüzgâr Abdullah’a veda için hazırlanmış gibiydi. Belki de her zaman bu kadar güzeldi. Ama son kez bakıyormuş gibi bakmayınca güzelliği ziyan olup gidiyordu. Handan biliyordu ki oradaki herkes o akşam hissettiklerini ömrü boyunca asla unutamayacaktı.”Ömrünün sonlarında bir adam ve henüz hayatının başında olan küçük bir kız çocuğu…Aralarındaki neredeyse bir asırlık yaş farkına rağmen yapılan derin sohbetler…Geçmişe yolculuklar, bolca gözyaşı, ölümle yüzleşme ve Handan’a bir ömür yetecek hayat dersleri…