Lâl

İnsan en çok sustuklarını yazar diye düşündüm hep. Dilin söyleyemediğini kalem döker kâğıda. Şiir her zaman sığınılacak limandı; hasrette ve vuslatta. Bundandır ki ben de her şiirimin altına ‘‘Lâl’’ diye imza atar olmuştum. İnsan kendi adını koyamıyor ama sanırım kendini bir ada koyabiliyor. Bu derin mahlas hem yolum hem yoldaşım olmuştu. Bu seyahatin şiirlerini topladım Lâl’de. Kalemin yazması ümidiyle…