Visal

Silahının şarjörünü takıp namlusunun ucunu bana doğru çevirmişti.“Ne oldu, beni öldürebileceğini mi zannettin. Senden daha güçlüyüm ben,” diye gözlerinden yaşlar süzülürken bana bağırdı, o kadar öfkeliydi ki ağzından salyalar ve tükürükler çıkıyordu. Bu yaptığı hareketler onun canını yakıyordu, mutlu değildi bu olduğu kişi olmaktan.“O küçük beyinleriniz bunu asla almıyor, ben öldürülmem. Bana yapılan komploların farkındayım. Gerekirse herkesi tek tek kendi ellerimle boğarak öldürürüm ama yine de yaptığınız planları yok ederim,” diye bağırdı.Nefesim,Kim oldun sen böyle?Canımı yakma Tuğrul, bana bunu yapma…“Hep aynı şeyi yapıyorsunuz, ben her şeyi biliyorum. Geldin beni öldürmek için geldin, onlar da sıraya girdiler beni öldürmek için. Kimse yok güvendiğim. Bana kimse zarar veremeyecek beni anladın mı? Kimse canımı yakamayacak,” diye ağzından salyalar akarak bağırdı ve gözyaşları da onu takip ediyordu.Babamın sesini duydum uzaktan ama kafamı oraya çevirip bakamıyordum.“Elif, sakin kal, lütfen hareket etme ve sana yalvarıyorum gözlerinin içine bakma,” diye bağırıyorlardı ama neden?“Şu anda kendinde değil. Lütfen sakin ol Elif, sana zarar verebilir, seni görmüyor o,” dedi Kadir Bey.Neler oluyordu burada? Gözü gözüme kilitlenmişti ama bana bakan o değildi, o soğuk bakışlar ona ait olamazdı.Bu eser yayınlanmak için yıllarını bekledi, çünkü visal sevdiğine kavuşma olarak nitelendirilirken, ben ise gerçek sevgiyi bulma yolculuğunda kendi benliğimi kaybettiğim sırada hayat bana karşı nazik davrandı. Karşıma bu kitabın yayınlanması için fırsatlar çıkardı. Şimdi de bu fırsatları değerlendirme vakti…