Karanlık Oda

… Oturduğu masaya sere serpe yayılmış fotoğraflar hiç susmadan konuşuyordu onunla. Düzen bozulmuştu bir kere. Her kafadan bir ses çıkıyordu şimdi. Oysa fotoğraflarla konuşmaya başladığı ilk zamanlar böyle değildi. Bir düzen, intizam vardı. Aradan uzun zaman geçmemesine rağmen kontrolü çabuk kaybetmişti…… O günden sonra fotoğrafların konuşabileceğine inanmaya başladım. Hem de yalansız dolansız doğruyu söylediklerine inandım. Gözlerimle görmüştüm çünkü. Ustamdan başka kimsem yoktu. Ama artık fotoğraflarım olacaktı. Onları dinleyecek, onlarla arkadaşlık edecektim. Onlarla dertleşecektim, onların beni dert sahibi edeceğinden habersiz……Yüzlerce fotoğraf… Yüzlerce insan… Yüzlerce hayat hikâyesi… Ben bir tek onu arıyordum bu hengâmenin içinde. Ona ulaşan bir tek mimik… Onu anımsatan bir tek bakış… Ona bağlanan bir hikâye…