Cibilliyetsiz Griler

Bazen hissizliklerimle boğuştum. İteledim kendimi hayata… Yaşa dedim bazen. Yaşa. Bazen dur dedim, “Yavaş Yavaş” çok yaşadın. Yaşamak neyse artık! Bazen kalktım ayağa “Artık Olmaktansa” dedim. Bazen dibi gördüm, “Cibilliyetsiz Griler” dedim. Renksizleri gördüm ayıldım, aydınlandım. Renk var dedim. Çiz. Renklerin içinde kaybol, kalabalıkların içinde kaybolacağına. “Renk”i yazdım. Sana en yakışan şiirin, dendi. Şiir denmesiyle övündüm.Bazen çok öfkelendim, “İpotekli Cümleler” peyda oldu, zihnimden dilime, kalemime… Kelimelere takıldım, söylenenler önemliydi yaşanılacak olanın yolunu çizerdi. “Pek’âlâ” dedim. Yutkundum ve sessizliğe gömüldüm, yine yeniden kaleme kâğıda sarıldım. Kendime konduramadığım sonlarda, yalnızlık batağına tam manasıyla düştüğüm bir gece “Yazdıklarım Sensiz” doğdu geceme. Huzurla uyudum dökünce anılarımı kâğıda… Yara bandını çıkardım parmağımdan kâğıt aklığına değen kanım “Uyu.” dedi. “Sabah iyileşeceksin. Her şey geçecek.” dedi. Uyudum…