Galaktik Ruhlar Müzesi

Ekseriyetle emniyette yaşamaya alışmış, topraksız, serseri, ilgi budalası galaktik ruhlar kendilerinden başka herkesi güvensiz gören bir çift gözle bakarlar dünyaya. Aldırış etmezler doğrudan esen imdat rüzgarlarına. Kapalı bir devredir kulakları kendilerinden başkalarına. Nehir yataklarına kirli nevresimler sererler, defalarca yıkanırlar ve de temizleyemezler kirli dimağlarını. Üçüncü sayfalarda işledikleri cinayetler varken sürmanşetinde yaşadığına inanırlar hayatın. İyi şeyleri hemen tüketmezler, yayarlar zamanın ovasına, kuruturlar ve kışı da geçirirler nihayet. Biraz ayaklanınca hasta yataklarından silip atarlar tüm refakatini aşkların. Açgözlülüklerini doya doya yaşamak uğruna tüm sınırlarını silerler dünyanın ve adına özgürlük derler bu tutsaklığın. Parmak uçlarında koşuştururlar maddenin ve çarparlar en sert duvarlara maneviyat yüksüz nakliyat kamyonlarını. Değer biçtiklerinize bir de onlar değer biçerler, asar geçerler işlerine gelmeyen armağanları tahta bir hapishaneye çakılıp kalmış soğuk çivilere.Sormayın uçlarını ve bucaklarını; çünkü sorarsanız tüm evreni kucakladıklarından bahsederler size, terk etmeyi bile bilmezken sevgi yıldızlarını. Kara bir deliğe atıp kırmızı kalpleri, mutluymuş gibi dans etmeye devam ederler galaksinin loş barlarında. Vurdumduymazlıkları yeter sarhoşluklarına, bu yüzden çok düşmezler kadehler nebulasına. Koşarlar peşinden Samanyolu köpeklerinin. Arzular dönüşürken meteor yağmurlarına, tüm iyi niyetli bulutları dağıtırlar gökyüzünden. Korkarlar gerçeği yüzlerine vuran yağmurlardan ve şemsiyesiz çıkmazlar asla kainatın sokaklarına.