Müzeyyen

Tüm bunlar yetmezmiş gibi bir de bu içimizdeki melek yüzlü şeytanlar vardı. Ne istedikleri, neye inandıkları pek kestirilemeyen bu zalimlere güvenip inananlara pek yazıktı. Dışarıdan baktığımızda gayet saygın, düzgün profilleri olan bu mahluklar, işlerine geldiği gibi hayatı kılıfına uydurabilir, arkamızdan iş çevirebilir, bizi aptal yerine koyarak, gönül rahatlığıyla aldatabilirlerdi. Bu hain varlıkların hiçbir suçları yokmuş gibi melekleri kıskandıracak kadar güzel gülebilmelerine de şaşmamak mümkün değildi. Fakat seven bir kalbi kırmayı, yüzlerce yalanla yaşamayı, kaya gibi sağlam bir güveni parçalamayı bunlardan daha iyi başarabilen görmedim. Bu yaşatılan aşağılıklara karşı tertemiz sevgi besleyebilen var mıydı? Bundan emin olamazdım. Lakin bunları gördükçe “sevgi” dediğimiz olgudan, inançlardan ve dolayısı ile insanlardan kendimi soyutlamak isteği duyuyordum. Yaşamak arzusu gün geçtikçe içimde tükeniyordu. Yok olmak istiyordum. Tam anlamıyla ardımda bir toz tanesi bile kalmamalıydı.