Sevgi İkliminde Çiçek Açmak

Kalbin bir başkası için çarpması, suyun yüzünde, yapraklarını ağır ağır açan bir nilüfer, filizlenmemiş tohumların yarınlara umut dağıtması, bir bebeğin gülüşü, bir çiçeğin kokusu sevgidir.Güneşin doğuşunda, annenin yüreğinde, kayayı delen tomurcuğun direncinde, kan ve gözyaşı deryasının oluşturduğu dünyanın her köşesinde insanı insanla kucaklaştıran duygunun adıdır sevgi.Susamışa bir yudum su vermemek, açlıktan kıvranan insandan çöpe attığın ekmeği dahi sakınmak, yavru kedileri boğmak, başakları çizmelerle ezmek, ölümlere seyirci kalmak, umursamaz davranmak, her gün biraz daha yabancılaşmak sevmemektir.Sevgi, birlikte bir gülümseyiş, birlikte acıları paylaşma, birbirimize tebessümle dokunmak, bir şimşeğin çakımını aynı anda birlikte görebilmek, ısınmak için ocağı birlikte üfürmek, karşılıklı olarak insan olmanın yükümlülüğünü, güzelliğini sezebilmektir, birbirimizi tamamlayabilmektir.Bencilliğin, benmerkezciliğin elini eteğini çektiği çevrelerde yeşerebilen ve bir yaşam boyu kesinlikle solmayan nadide bir çiçektir sevgi.Sevgi, mala, maddeye, servete, şöhrete, güce gösterilen özenin çok fazlasını bir insana gösterebilmek, insanların duygu ve düşüncelerini anlamaya çalışmaktır.