Hiçliğe Doğru 1
Bilmem nideyim şu gurbet ilinde
Gâh savrulup ‘hiçliğe’ giden benim
Ne gezer gül gibi yârin elinde
Yarden beslenen har-u diken benim
Yârimin bağına uğradım bir gün
Yaban ot gibi orda biten benim
Gelse de ansızın o bağdan sürgün
Fersah fersah o yöne tüten benim
Bastığın toprağa kurban olduğum
Tut bendeni gün be gün yiten benim
Uğrunda meğer gül gibi solduğum
Şu harabe mesken, bu beden benim