Fiyasko

Hissizlikten ve yaşama yabancılıktanyakınıyordum, artık hissediyorum ama bubeni daha da kötü etti. Sana içimde birbi[1]rinin kopyası iki usta, sıkıcı bir dinginliktepingpong oynuyor, derdim ama biri topukaçırdı. Sabit terazimin dengesi şaştı venutkum tutuldu. Manzarası ve asfaltı de[1]ğişmeyen yolum çetrefilli patikalara ayrıl[1]dı, nereden ilerlersem o da ihtimal üstüneihtimaller doğuracak ve ben küçülerekcismimi dahi kaybedeceğim gibi hissedi[1]yorum. Bana şimdiye kadar donuk ritminisunan hayat şimdi ağır küfürlü melodilerlekapımı çalıyor. Derin bir çatlak almış gibikırılıyor, ayrılıyor, dağılıyor, parçalanıyorve ufalanıyorum. Kaos, bedenimde çökü-şün acıdan kudurtan partisini veriyor. Yanihavlu attım, cartayı çektim, yan yattım. Budünyaya daha fazla katlanamıyorum. Bence artık yaşamanın modası geçti…