Sonsuzluktan Gelen Elçi

Yol âşığın da söylediği gibiHem ince hem uzundu.Ben yine bir istasyondaydım.Sanırım 18.40 trenini bekliyordum.Karşımda bir orman,Arkamda şehrin curcunalı manzarası vardı.Gün batmadan hemen önceDerinlerden, en karanlık yerlerden bir nida duyuldu.Daha, daha tam anlaşılamadanUzağa yakın eden,Peş peşe gelen,Geldikçe iç içe geçen bir akis,Bir nizam, bir ahenk işitildi.Haykırma... değil.Ezgi... hiç değil.Bir çağrıydı duyduklarım.Yalnız Yaradan'ın ismini seçebiliyordum.(Allahu Ekber... Allahu Ekber...)Ses, dağlara çarpıyor;Rüzgâr, dağlardan o sesi alıpKulağımın duyabileceği bir tonlaFakat kendi lisanını çevirerek kulağıma fısıldıyordu.(Hû... Hû... Hû...)Durdum bir anDüşünmek... mümkün değil.Tarif etmek... imkânsız."