İdeolojik Esaret

İdeolojik bir kişilik hâline gelen her insan artık dünyadaki her çirkinliği kendi görüşüne göre değiştirmek isteyecek, kendi dünyasında kurguladığı her güzelliği, oraya yükleyecek, ideolojisinde görecektir. Âdeta kurguladığı bir cennetin ütopyasında yaşayacak ve nesnel gerçeklikten kopacaktır. Artık ideolojisin emrettiği biçimde düşünecek, aykırı düşüncelere beyninde yer vermeyecek, hayatını ona göre düzenleyecek, dünyaya öyle bakacak, iradesini ideolojisine teslim edecektir. Onun reddettiğini gerekçesiz reddedecek, bunun niçini konusunda argüman geliştirmeyecek, kendisine abes gelen her şeyi de ideolojisinin gerektirdiği biçimde aklileştirerek savunacaktır. İşte bu noktada ideolojinin insan iradesine baskı ve dayatmada bulunuyor olmasını görmezden gelerek, “İdeolojik Esaret”in gönüllü kur-banı olacaktır. İnsanı insan yapan kendi kişiliği, ideolojik kişilik içinde hapsolacak, neden ve niçin sorularına kendi düşüncesinin ürünü olmayan ideolojik cevaplar arayıp bulacaktır. Geleneksel suç ve ceza kavramı kaybolacak, ideolojisi için her türlü suçu işleme yetkisini kendinde bulacaktır. Her güzelliği kendi ideolojisine, her çirkinliği karşı tarafa atfedecektir. Gördüğü her yanlışa isyan edip, onları çözmek için fikir üretmek yerine, toptancı bir anlayışla bu işleri ideali olan iktidar gerçekleşince kendiliğinden çözüleceğine inanacaktır. Hiçbir soruya kendi düşüncesi ile karşılık aramayacaktır. İdeolojik kişilik artık başka bir dünyanın, başka bir dünya görüşünün değerleri ile kendini tanımlayacak, inançları kendi ve toplumsal değerlerinin, kültürel değerlerinin yerini alacaktır. Aslında bu durum sosyolojik olarak bakıldığında kendi toplumuna karşı bir duruş, nesnel gerçeklikten bir kopuş ve bir yabancılaşmadır.