Paradoks
Hüzün, sessizliği dudak okumalarına bırakmış kalabalık
uğultusudur. Penceremizden seyrettiğimiz dünya
içimizde yalnızlaştırdıkça, gözlerimizle okumaya
başlarız bu renksizliği. Paradoksal yaşamın kendiliği
yalpalayıp dururken, bizi besleyen bir avuç duyguya
tutunma çabasıdır yaşam. İki taşın arasında açabilen
bir çiçek umudumuzu perçinleyip aşkın ihtişamına
sürükleyene dek.