Tepenin Kuytusundaki Mavilik

Mavidir o sokağın rengi. Mavi gizemdir, mavi duygudur. Gündüz mavi, gece mavidir bizde. Hele ki gecenin maviliğine ateş böceklerinin sesleri eşlik ediyorsa, sabahlara kadar melodik bir ninniyle uyursunuz mışıl mışıl. Mavi demir parmaklıklı balkon, mavi demir kapı, mavi sokak tabelası, mavi gökyüzü, mavi düşler ve mavi kazaklı kız.Bir tepenin kuytusunda saklı kalmış anılarım gibi benden gitmeyen tek renk. ‘Mavi’, gök rengi. Seviyorum işte. Mavi bana meftun ben maviye. Ondandır maviye olan yakınmamız. Ondandır mavileri yâd edişimiz.Çocukluğumuz mu güzeldi? Bizim çocukluğumuz olduğu için mi güzeldi? O dar sokaklarda çocuklar hâlâ mutlu muydu?Umutlu muydu?Mavi onlar için de gökyüzü müydü?Sokak arasında seksek oynayıp, ip atlayan son nadide nesle…“Ben çocukluğumu çok özledim.”“Ben mavi kazaklı kız çocuğunu çok özledim.”“…”