Meddücezir

Nova, Haydar’ın gidişi ile derin bir nefes alıp kendini dizlerinin üstüne bıraktı. Karan’a yardım etmek istedi ama Karan ona eli ile dur işareti yaptı. Gözlerinde korku vardı. “Nesin sen?” Nova geri geri gidip sırtını duvara yasladı. Karan’ın gözlerine bakmak dahi acı veriyordu. Başını dizlerine saklayıp içini saran bir yara gibi canını yakan her şey için akıttı gözyaşlarını. Karan bitik hâlde sırtını bir duvara dayamış, Nova ise tam karşısındaki duvara dayanmış öylece oturuyorlardı. Karan gözlerini sımsıkı kapadı, tüm yaşananlardan dolayı en çok kendini suçluyordu. “Tüm her şey koca bir yalan, gerçek olamayacak bir hayale âşık oldum. Onca zaman nasıl anlayamadım?” diye geçirdi aklından. Peki şimdi ne olacaktı? Bir yalana mı sarılacaktı? Yoksa her şey bitmiş miydi? Var olmamış bir şeyi bitirmesi mümkün müydü ki?