Hasret Çarmıhı

Ateşe dokunduğunda kanatları yanan o pervanenin derdi de ne gamYârdan hatıra kızıl yangınların ortasında gözyaşımla kalmışım benNe dert edip durur ki bu gecenin sabahını şu idam mahkûmu adamHasret çarmıhında gözleri bağlanıp bin kere canımdan olmuşum benEy bülbül! Gülün bir yaprağı yere düştü diye nedir bu feryad ü figanKoklamaya kıyamadığı o goncası dalından koparılıp alınmışım benSöyleyin Mecnun’a boşuna çöller aşmasın, Leyla gideli çok oldu buralardanAyağımın tozuyla bir veda sözüne muhtaç ardından öylece bakakalmışım ben…