Yaşamak Yıkımı
Hiç yakın olmamıştım ölüme bu kadar
beraberimde doğradı ruhumu
keskin kokusuyla kısrak gibi
lanetli kader
ve kilimlerin üzerindeki dokusuyla
tüm derim sırılsıklam
altın bıçaklarla kesiyorlar etlerimi
paye paye bir köşede
üstünde sinekgiller evleniyor
kafamda bir derin ve karanlık delik
hummalı bir diyar bu
velev ki gitmeliyim ansızın desen
onlarca kağıt işi
ve zımparalamak pürüzleri
kokutuyor olmayan cenazemdeki tabutumu
hiç yakın olmamıştım ölüme bu kadar