İçteki Defterimden

7665 sayfalık bir hikâyeydi hayatım. Bembeyaz başlayan sayfaları zamanla boyadım. Çeşitli yollar vardı sayfalarımda taşırmamaya çalıştım. Taşmayan yolları geçerken bazı engellere takıldım. Hayat bu ya zaten engellerden oluşan bir ömürlük yol. Acı tatlı her şeyin rengiyle yüzleşip onlara sarılabilmek mesele. Büyüdüm, sayfaları birer birer atladım, geçtikçe güçlendim. Okuma yazmayı yeni öğrenen bir çocuk gibi hayatı öğrendim. Düştüm kalktım bazen kalkamadım ama bununla yaşamayı öğrendim. Sayfaları hâlâ akıp giderken kendime keşfimi gerçekleştirdim. Hayatımın 6570’inci sayfalarında kabımda çalkalandım, kalbimden aktım. Yıllar sayfalarla akıp giderken ruhumu tutamamayı tutunca içime sığamadığımı fark ettim. Akıyordu bir şeyler ruhumdan, bunları zamanla dile dökmeyi öğrendim. Duygunun 7 rengini yaşayıp ruhumda bunları dillendirdim. Neşe, üzüntü, korku ne varsa hepsini bildim. Artık içimde tutamayınca hepsini dışarıya verdim. Ruhumun içi kelimelere akıyordu artık, hislerim şiirlerden ibaretti. Ruhumun dilinin yeni adı artık İçteki Defterimden'di.