Hüzünlü Kalabalıklar

"Ben evimden ayrılırken büyürüm,Saatler zihnimde büyürZaman sanki bir anlığına dururVe sessizlik alır her tarafıSusturamadıklarım terk eder odamıFotoğraflar konuşur o zaman,Eski kitaplar kazanır anlamYaşamın ağırlığıdır bastıranDayatır, dayatır özleminiÖdenmemiş borçlar çoğalırGüçlü olmak lazım derdi babam,Oysa ben hep gücümüZayıflığımdan aldım, anlatamamAnlaşılmamak bunlardandı işteYürürken ıslanan kaldırım kenarlarıArkamda kalanları düşünürüm,Düşlerim, evinden ayrılanlarıYalnız kendimden olanı ararımVe her ne kadar yalnızsam,O kadar hüzünlü kalabalıklarım"